კლერმონტ–ფერალდი, საფრანგეთი.

ავტორი: მარია გარსია გომეზი (Maria Garcia Gomez) )

თარგმნა ნინო გოგუამ

საფრანგეთი გაშმაგებულია. აღშფოთება ბოლონიის პროცესის გარშემო შეიქმნა, რაც ეკონომიკურმა კრიზისმა და ,,პრივატიზაციის" წინააღდეგ სტუდენტების განწყობამ დაამძიმა. ისინი შიშობენ, რომ მათი მომავალი ,,შემცირებული ფასების" შესაბამისი იქნება. ჩვენ კლერმონტ–ფერალდში მოვსინჯეთ წყალი

კლერმონტ–ფერალდის საკლასო ოთახებსა და დერეფნებში – ქალაქის, რომელიც საფრანგეთის შუაგულში მდებარეობას და მიშელინის და ცენტრალური პარტიის ყოფილი პრეზიდენტის დაბადების ადგილია, საფრანგეთის განათლების და მეცნიერების მინისტრი ვალერი პეკრესე მახვილგონივრულად საუბრობს ახალ კანონზე. მინისტრს იმედი აქვს, რომ ,,ვალერის კანონად" წოდებული კანონს დაუყოვნებლად ექნება შედეგი. ახალი კანონის შედეგად მომავალი ხუთი წლის განმავლობაში ბოლონიის პროცესში ჩართულ უნივერსიტეტებს სრული ავტონომია გადაეცემათ არა მარტო ბიუჯეტის, არამედ ადამიანური რესურსების მართვის მხრივაც. ეს კი ნიშნავს, რომ კერძო ბიზნესებს მიეცემათ საშუალება, დააფინანსონ კვლევები, ხოლო უნივერსიტეტების დეკანებს ექნებათ უფლება, დამოუკიდებლად მიიღონ გადაწყვეტილება დაქირავებულების შრომის გრაფიკისა და პროფესორებისა და მკვლევარების ოდების შესახებ.

ყველა დეკანი მომხრეა!

ფილიპ დულბეკო, კლემონდ-ფერალდის აუვერნიას უნივერსიტეტის დეკანი ადასტურებს, რომ კანონი, რომელიც ფრანგულ უნივერსიტეტებში 2009 წლის იანვარში შევიდა ძალაში, სასწავლებლებს მისცემს საშუალებას, თავად აირჩიონ საკუთარი განვითარების გზა. ,,ჩვენ ვგეგმავთ, ინვესტიცია ჩავდოთ კვლევებსა და პროფესორებში, მობილურ პროგრამებსა და ისეთ დიდ ბიზნესებთან ურთერთობის გამყარებაში, როგორებიცაა რუმინეთში, უკრაინაში, ბელარუსში, ჩინეთში. რესურსების მენეჯმენტიც გაადვილდება. როგორც უნივერსიტეტის ,,მომავალ დესპანებს", სტუდენტებს ექნებათ შესაძლებლობების გაცილებით დიდი არჩევანი. საბოლოოდ კი ეს მათ სამუშაოს პოვნასა და მთლიანი კარიერის განმავლობაში დაეხმარებათ.

კლერმონტ-ფერალდის ბლაის პასკალის უნივერსიტეტში სიტუაცია ცოტა განსხვავებულია - ყველა სუნთქვაშეკრული უცდის კანონის ამუშავებას. დეკანის დადინ ლავინგოტის თქმით: " ევროპის არენაზე განათლება დიდ ძვრებს და ძირეულ ცვლილებებს განიცდის, რაც ბოლონიის პროცესის ნაყოფია. ნორმალურია, რომ ახალშემოღებულმა კანონმა გაუგებრობები გამოიწვია".

"ჩვენ საქმე გვაქვს კანონთა, რომელიც ხალხს ადარდებს, რამდენადაც იგი გულისხმობს დეცეტრალიციას, სწრაფ და ძირეულ ცვლილებებს. შეიძლება ამ პროცესის ყველაზე დიდი უპირატესობა არის შესაძლებლობა, გარედან დეტალურად გაანალიზო უნივერსიტეტის მოქმედებები და მენეჯმენტი" აღნიშნავს ლავინგოტი. ორივე უნივერსიტეტის დეკანი თანხმდება, რომ კვლევა, მობილურობა და ცოდნის გაცვლა არის სფეროები, სადაც დაუყოვნებელი მოქმედება აუცილებელია და სწორედ ეს სეგმენტები მიიღებს ყველაზე მეტ საბიუჟეტო დაფინანსებას. სტუდენტები საკუთარი უფლებებისთვის იბრძვიან.

ახალი რეფორმებითა და საგანამათლებლო ცვლილებების გამო მთელი საფრანგეთის მასშტაბით შექმნილი შფოთვა,ძირითადად ბალიკელი სტუდენტების გამო, ორივე უნივერსიტეტის დერეფნებში ისმის.

ორი სტუდენტური ასოციაცია უჩივის ,,წყეულ კანონთან" მიმართებაში საკუთარ უძლურებას. ფლორენტ ნარანჯო, იუნისეფის ( UNISEF ) მთავარი სტუდნტური გაერთიანების წევრი, ზიზღით საუბრობს საჯარო სერვისების პრივატიზაციაზე: ,,განათლება პრივილიეგია არაა. ეს ფასდადუდებელი სერვისია ყველასთვის! ამბობს იტოერიის ფაკულტეტის სტუდენტი, რომელიც წინა პლანზე წამოსწევს ახალი კანონის ნეგატიურ მხარეებს, რამდენადაც ცვლილებები უნივერსიტეტის მოქმედი თანამრშრომლების უკმაყოფილებას იწვევს.

იგივე მიზნით, თუმცა ოდნავ განსხვავებული მიდგომით, კლერმონტ-ფერალდის სტუდენტების გენერალური ასოციაციის სტუდენტი სიმონ ვერნეტი გამოთქვამს მზადყოფნას ნებისმიერი შემოთავაზებისთვის, რომელიც სტუდენტური გაზეთ-ის სარედაქციო ჯგუფის წევრია.

სიმონი კომუნიკაციების ჩამოშლას ამჩნევს და განმარტავს, რომ AGEC-ის მიზანია დიპლომატიური გზით გამოხატოს კონტრუქციული კრიტიკა და მხარი დაუჭიროს დიალოგს იმის შესახებ, თუ როგორ უნდა იმუშავოს ყველა მხარემ ერთად ამ კატასტროფულ სიტუაციაში. ბევრი სტუდენტი და ლექტორი ეხმაურება ამ პოზიციას და აფრთხილებს ხალხს რომ ისინი ხარისხის დავარდნისკენ მიექანებიან და ფაკულტეტების დაფინანსების შემცირება გამოიწვევს უნივერსიტეტებში შტატისა და პროფესორების რაოდენობის შემცირებას"

პროტესტი ,,ევროპულ თეფშში"

აქამდე ბერძენი, ესპანელი და იტალიელი სტუდენტები გამოხატავენ რეფორმის წინააღმდეგ მიმართულ პროტესტს. ახლა საფრანგეთის ჯერია და მან ახალი 2008 წელი ისე აქტიურად დაიწყო, როგორც არასდროს. პროტესტი, რომელიც ბერძენ სტუდენტებმა სისტემის წინააღმდეგ აქვთ, გამოხატავს იმედგაცრუებას თავიანთი პროფესიულ მომავალთან და იმ მოლოდინებთან მიმართებაში, რასაც უნივერსიტეტისგან ელოდნენ. ესპანეთში საზოგადოების პროტესტმა აიძულა პრეზიდენტი – ხოსე ლუის ზაპატერო – პროგრამაში ცვლილება შეეტანა და სტიპენდიების რაოდენობა გაეზარდა. 10 თებერვალს ფრანგი პროფესორები და მკვლევარები შეუერთდნენ ,,პეკრესის" რეფორმის წინააღმდეგ მიმართულ პროტესტს, მიუხედავად იმისა, რომ წინა დღეს მინისტრმა პროექტის შესწორების შესახებ გააკეთა განცხადება. ქუჩებში გამეფებული არეულობა ყველაფრის მთქმელია: მინისტრის სიტყვებს არ დაუჯერეს, მათ მაინც, ვინც პროტესტის გამოხატვას განაგრძობს – დაახოებით 40-100 ათასი ადამიანი – რომლებიც პარიზის, ლეონის, გრენობლის და კლერმონტ–ფერალდის ქუჩებში გამოვიდა. კლემონტ–ფერალდში უნისეფის განცხადებით, ეს 29 იანვარს ორგანიზებული პროტესტი მისაღებია, ისევე როგორც ყველა მისი მომდევნო, რადგან სტუდენტებს აქვთ უფლება, იბრძონონ საკუთარი მომავლისთვის,რომლის " ფასიც მცირდება". რაც საჭიროა, ესაა მინისტრსა და პროფესორებს შორის მედიაცია, რის შედეგადაც ახალი საკანონმდებლო ტექსტი შემუშავდება.

სტატიის ორიგინალი http://www.cafebabel.com/eng/article/28859/bologna-process-education-protests-clermont.html

ნათია გულიაშვილი

ფოტოგრაფიის მოყვარულთათვის განსაკუთრებით საინტერესო აღმოჩნდა გაზაფხულის სეზონის მიწურული. თბილისს მსოფლიო პრესის ფოტო 3 კვირიანი გამოფენით ესტუმრა. საქართველოში ესWorld Press Photo-ს პირველი ოფიციალური გამოფენაა, რომელსაც თბილისის გარდა მსოფლიოს 40-ზე მეტ ქალაქში დაახლოებით 2 მილიონი დამთვალიერებელი იხილავს. პროექტის ორგანიზატორი “საქართველოს ბანკი” გახლდათ და სწორედ მის კუთვნილ კლუბ24-ის შენობაში გამოიფინა 2008 წლის მსოფლიოს ყველაზე მნიშვნელოვანი მოვლენების ამსახველი ათობით ფოტო.

მსოფლიო პრესის ფოტო ( World Press Photo) არაკომერციული ორგანიზაციაა, რომელიც 1955 წელს დაარსდა, როცა პორველად 24 ქვეყნის ფოტოგრაფებმა განვლილი წლის მოვლენების ამსახველი საკუთარი ნამუშევრები საერთაშორისო კონკურსში წარადგინეს. აქედან მოყოლებული, კონკურსი ყოველ წელს იმართება.

2008 წელს მასში 124 ქვეყნის ასობით ფოტოგრაფი ათ ნომინაციაში მონაწილეობდა: ახალი ამბები, ზოგადი ახალი ამბები, ხალხი ახალ ამბებში, თანამედროვე საკითხები, ყოველდღიური ცხოვრება, სპორტი, სპორტის ახალი ამბები, პორტრეტები, ხელოვნება და გართობა, ბუნება. თუმცა ამ ნომინაციებში გამარჯვებულების გარდა, არის გამორჩეული ნომინაცია _ წლის მსოფლიო პრესის ფოტო, რომელიც მხოლოდ ერთი ავტორის ნამუშევარს გულისხმობს.

წლევანდელ გამოფენაზე წარმოდგენილი იყო ხუთივე კონტინენტის პროფესიონალ ფოტოგრაფთა ნამუშევრები, რომლებიც გასული წლის ყველაზე მთავარ მოვლენებს ასახავს: გლობალური ეკონომიკური კრიზისი მსოფლიოში, პრეზიდენტის არჩევნები და საარჩევნო პროცესი აშშ-ი, ოლიმპიური თამაშები პეკინში, რუსეთ-საქართველოს ომი აგვისტოში, მიწისძვრა ჩინეთში (სე ჩუანის პროვინციაში), გამორჩეულ კულტურული და სოციალური მოვლენები მსოფლიოში.

აღსანიშნავია, რომ გასული წლის მსოფლიო პრესის ფოტოში საქართველოს თემა პოლიტიკურად დატვირთული და მნიშვნელოვანი იყო. განსაკუთრებით, ახალი ამბებისა და ზოგადი ახალი ამბების ნომინაციებში.

მაგალითად, გამოფენაზე წარმოდგენილი იყო უკრაინელი ფოტოგრაფის გლებ ბარანიჩის გორში გადაღებული ცნობილი ფოტო _ მტირალი მამაკაცი, რომელსაც ხელში 9 აგვისტოს დაღუპული ძმის ცხედარი უჭირავს. აგრეთვე ფოტოსერია ომის შემდგომ ცხოვრებაზე ცხინვალში, კარალეთსა და გორში, რომლებიც ნომინაციებში `ადამიანები ახალ ამბებში~ მეორე პრემიით აღინიშნა.

World Press Photo მსოფლიოში ერთერთი ყველაზე დიდი გამოფენაა, რომელიც თანაბრად აინტერესებს როგორც ფოტომოყვარულებს და პროფესიონალ ფოტოგრაფებს, ასევე ტურისტებს და ფართო პუბლიკას. გამოფენა ნათელი მაგალითია იმისა, თუ როგორ მუშაობენ ფოტოჟურნალისტები და როგორ გვაწვდის პრესა ახალ ამბებს.

“როგორ შეიძლება ვინმეს ეგონოს, რომ ფოტოჟურნალისტიკა კვდება? სიმართლე ისაა, რომ ფოტოჟურნალისტიკა ახლა უდიდესი გამოცდილების პერიოდს გადის მზარდი ბაზრების და კულტურის, ასევე მედიის ახალი ფორმების წარმოშობის პირობებში ” – World Press Photo 2009 ჟიურის თავმჯდომარე, მარიანა გოლონი.

Zviad Natadze has been living in Tserovani from January 2009. Zviadi had to finish his last 12th class in city Mtskheta, because of the war between Georgia and Russia. He doesn’t want to continue studding. Generally he’s doing sport, he goes in gym in Tbilisi, but doesn’t pay for this. The owner of the gym knows that he’s refugee.zviadi belives, that someday he will return in Akhalgori. When? – He has no idea, but does anybody have?

შორენა ხვიჩია

ჟენევის მოლაპარაკებები, რომელსაც რუსეთ-საქართველოს ურთიერთობა უნდა გაეუმჯობესებინა ძნელად შესამჩნევი პროგრესით დასრულებულია, თუმცა რეგიონში აშშ-ს წარმომადგენლის გაცხადებით, ჟენევის შეხვდერები ნორმალურ ნოტაზე დასრულდა და მოლაპარაკებები ივლისში განახლდება. მიხედავად ჟენევაში მომხდარი ინციდენტის, როცა რუსეთის დელეგაციამ მოლაპარაკებათა დარბაზი დატოვა, ორგანიზატორებს პროგრესის მაინც სჯერათ.

აფხაზებმა რუსეთთან შეთანხმებთ, განაცხადეს, რომ თუკი პან გი მუნის მოხსენებაში აფხაზეთის ტერიტორია საქართველოს ფარგლებში იქნებოდა მოხსენიებული, მოლაპარაკებებს ბოიკოტს გამოუცხადებდნენ. მართლაც, გაესრო გენერალური მდივნის, პან გი მუნის, ცნობილი მოხსენების(სადაც საქართველო და აფხაზეთი დამოუკიდებელ სუბიექტებადაა ნახსენები) გამოქვეყნების მეორე დღესვე მოლაპარაკებები განახლდა.

ფაქტობრივად, რუსეთი კავკასიაში დასავლეთის გავლენის შესუსტებას და საზღვრების ხელახლა შეცვლას ცდილობს. მან საქართველოში უკვე მოახერხა შეეწყვიტა ეუთოს მისია(ეუთომ სამხრეთ ოსეთში თავისი მოღვაწეობა ცეცხლის შეწყვეტის შესახებ შეთანხმბის თანახმად 30 ივნისს უნდა დაამთავროს). ასევე გაურკვეველია რა ბედი ეწევა გაეროს დამკვირვებლებს. გაეროს სადამკვირვებლო მისია აფხაზეთში 1994 წლიდან მუშაობს. მოსკოვსა და სოხუმს კი სურს, რომ გაერო ახალ რეალობას მოერგოს და აფხაზეთი დამოუკიდებელ სუბიექტად აღიქვას

ამ რთული გარემოებისთვის გვერდის ავლის მიზნით გაერო ფიქრობს რომ 230 დამკვირვებლის(რომელიც საქართველოში 2008 წლის ოქტომბრიდან მუშაობენ) მთელი ქვეყნის ტერიტორიაზე გავრცობა მეტ სტაბილურობას შექმნის. და დაიწყეს კიდეც მოქმედება, როცა თებერვალში კენჭი უყარეს რეზოლუციას, რომლის მიხედვით ჟენევის პროცესი და საერთაშორისო სადამკვირვებლო მისიის მუშაობა ერთმანეთის პარალელურად უნდა მიმდინარეობდეს. თუმცა რუსეთი მაინც თავისას ცდილობს და საერთაშორისო ორგანიზაციებზე სხვადასხვა მექანიზმებით ზემოქმედებასაც ახდენს. გაგრძელდება თუ არა გაეროს მისია საქართველოში(აფხაზეთის ტერიტორიაზეც, . როგორც საქართველოს ნაწილი), ეს საკითხი 27 მაისს ნიუ-იორკში განიხილება. ექსპერტების აზრით, რუსეთი ცდილობს დრო გაწელოს და ბარაკ ობამას რუსეთში ვიზიტს ელოდება. ობამა კი რუსეთში ჩასვას ივლისში გეგმავს, ივლისშივე იქნება მზად გაეროს რეზოლუცია.

ექსპერტების ვარაუდით, ბარაკ ობამას და დიმიტრი მედვედევის შეხვდერა(თათბირი) დიდწილად გადაწყვეტს გაეროს რეზოლუციის ტექსტს. ობამას ადგილას ბუში რომ ყოფილიყო, საქართველოს შეეძლო იმედი ჰქნოდა, რომ მის უფლებებს ვინმე წარმოადგენდა, ახლა კი ამერიკის მხარდაჭერის იმედი საქართველოს ხელიუფლების გარდა თითქმის არავის დარჩა(თავად აცხადებენ, რომ დიდი იმედი აქვთ მხარდაჭერის).

“FOX NEWS”-თვის მიცემულ ინტერვიუში სააკშვილი აბობს: “ბარაკ ობამასთან რამდენიმე სატელეფონო საუბარი მქონდა და უნდა ვთქვა, რომ ჩვენ შეერთებული შტატების მტკიცე მხარდაჭერა გვაქვს. აშშ-მ წინა ადმინისტრაციის ვადის დასრულებამდე ჩვენ სტრატეგიული მოკავშირეები გვიწოდა. Aხალმა ადმინისტრაციამ კი დაადასტურა. ვფიქრობ, რომ ამ ადმინისტრაციას, როგორც ყველა ჩვენს მეგობარს ვაშინგტონშI ძალიან კარგად ესმის, რომ საქართველოზე უარის თქმა ნიშნავს იმას რაც რუსეთს სურს, უარის თქმას თავისუფლების იდეაზე ევრაზიის უდიდეს ნაწილში.”(ციტატის დასასრული)

აღსანიშნავია, რომ ამერიკის ახალი ადმინისტრაცია წინა პრეზიდენტისგან განსხვავებით რუსეთისგან მტრის ხატის შექმნას არ აპირებს და რუსეთთან ათასგვარ შეთანმებას გეგმავს. რუსეთსა და აშშ-ს შორის ახალი ტიპის ურთიერთობებმა კი შესაძლოა “განტევების ვაცად” საქართველო აქციოს.

кетеван чохели

Если вы сейчас на этом сайте, то, наверняка, слышали о Грузии, а если вы начали читать эту статью – заинтересовались этой страной. Мы оправдаем ваши ожидания и немного расскажем о столице Грузии то, чего не найдете в энциклопедиях. Хотите почувствовать настоящий дух Тбилиси? Пройдитесь по его улицам! Всмотритесь в лица, вслушайтесь в гортанный грузинский говор – уверяю, вы станете на время частью жизни города и тбилисцев. В глаза вам броситься,что грузинская молодежь любит красиво одеваться. Даже выходя прогуляться на улицу, тщательно наряжаются. Правда, критерии красоты у всех собственные, но, как говорится, о вкусах не спорят. Грузинские молодые модники выглядят по-европейски, но не лишены и азиатских черт. В этом вся самобытность Тбилиси – он застыл где-то на перепутье древности и современности.

Сейчас в Тбилиси самые жаркие дни в году. Так что, если вы оказались в Тбилиси летом, захотите охладиться. В такое время можно сходить в аквапарк, который год как открылся. Это удовольствие обойдется от 30 до 50 лари. Но можно охладиться и позагорать и намного дешевле: идите на Черепашье озеро или на Тбилисское море. Так поступает большая часть тбилисской молодежи. По дороге с Черепашьего озера посетите этнографический музей. Этот музей под открытым небом занимает огромную территорию. Здесь вы сможете увидеть дома, типичные для каждого уголка страны: начиная с имеретинской оды и заканчивая сванской башней.

В летний день укрыться от знойного солнца можно и в ботаническом саду. У маленького водопада будет приятно провести жаркие часы.

Если вы приедете в Тбилиси этим летом, то в Грузинском Национальном Музее кроме творений грузинских живописцев сможете увидеть и картины известного Пикассо.

В Тбилиси множество ресторанов и бистро. Грузины настоящии гурманы, так что по вечерам в ресторанах всегда людно. Из грузинской кухни, советуем, попробовать хинкали и хачапури. Во многих ресторанах можете насладиться и живой музыкой. А для любителей фри, колы и гамбургеров в Тбилиси есть три “Макдоналдса”.

Перед отъездом домой обязательно сходите на “базроба”. Это неотъемлемая часть тбилисского колорита. Можете от души поторговаться, торговцы предлагают вам очки от”Армани” и сумку от “Гуччи” за смехотворную цену, уверяя вас, что все это настоящий бренд. Так и к родным вернетесь не с пустыми руками, а нагруженные дорогими подарками.

ანიტა თვაური

20 მაიის, არსის საგამოფენო დარბაზში, ახალგაზრდა ხელოვანის ლევან მაისურაძის გამოფენა გაიხსნა.

ცენტრალური ქუჩის ხმაური საგამოფენო ცენტრისკენ მიმავალმა ვიწრო ბილიკის სიმყუდროვემ შეცვალა. საგამოფენო დარბაზში ეს სიმყუდროვე ისევ მოზუზუნე ქუჩის ხმებით იცვლება,რომელიც გარეთ ყოფნისას არ გაწუხებს აქ, კი, უბრალოდ გაკვირვებს. ხმაური მუსიკალური ცენტრიდან მოდის. ლევან მაისურაძემ გადაწყვიტა ქუჩა დახურულ სივრცეში გადაეტანა, საგამოფენო დარბაზში ქალაქის უფერული შენობები “გამოკიდა” და დამთვალიერებლებს დაელოდა. “მიკრო ქალაქი შევქმენი გალერეაში” ამბობს ლევანი და გვიხსნის, რომ შავთეთრი ფოტოებით, ანუ ყოველდღიური რუტინის ყოველდღიური იმიჯების ვარდისფერი პარკში ჩაწყობით, თავისი ოპტიმისტური განწყობა გამოხატა რეალობის მიმართ “ცოტა ზევით დავკიდე ფოტოები. რომ დაინახო თავი ზევით უნდა ასწიო და ჰაერში იგრძნო თავი. ანუ, კარგად იგრძნო, მიუხედავად იმისა, რომ რეალობა ძალიან დამღლელი,შავთეთრი და ხმაურიანია.”

ხმაურსა და რეალობას ერთი კედლის შუანაწილში შექმნილი ლევანის “ოცნება”- ფერადი ფოტო და ყურთსასმენებში ჩართული მშვიდი მუსიკა ცვლის. ოთახის სიმყუდროვე, საყვარელი ადამიანი და სასიამოვნო მუსიკა ასეთია ლევანის ის სენტიმენტალური სამყარო, რომელიც მისი აზრით ყველა ადამიანს აქვს “იქნებ სასიამოვნო იყოს ამ უფერულ ქალაქშიც კი, რომ ჩვენი ოცნება გაგვახსენდეს” ამბობს ლევანი.

ერთ-ერთი პირველი დამთვალიერებლის, 20 წლის თიკოსთვის ლევანის ხედვა ნაცნობი და ახლობელი აღმოჩნდა “მართლა შავთეთრია თბილისი თავისი სახლებით და მდარე ცხოვრებით. ფოტოსთან რომ დავდექი და მუსიკას მოვუსმინე, მართლა სახლში წარმოვიდგინე თავი”.

გამოფენას ძირითადად სტუდენტები, ახალგაზრდები სტუმრობდნენ. მათ შორის იყო გიორგი გონდაურიც, რომელიც ნანახს “ჩვეულებრივის” შეფასებას აძლევს “ბეტონის მტვერი დავინახე ამ ფოტოებით. არ მომეწონა თქო ვერ ვტყვი, მაგრამ არც აღფრთოვანებული ვარ.”

მიშო ანთაძე დათვალიერების შემდეგ გვიხსნის, რომ შეცვლიდა მცირე დეტალებს “ქალაქის ქაოსის მეტად გამოსახატავად სხვადასხვად დონეებზე დავკიდებდი ფოტოებს”. მიუხედავად კორექტირების სურვილისა, საერთო იდეა და შესრულება მიშოს მოეწონა “მითუმეტეს ამ ვარდისფერი პარკის იდეა, რომელიც ასე ხშირად ანაგვიანებს ჩვენს დღევანდელ ქალაქს და იმედია ოდესმე დავინახავთ ჩვე ჩვენს ქალაქს ამ პარკების გარეშე.”

როგორც ლევანი ამბობს საწყისი იდეიდან საბოლოო პროდუქტის მიღებამდე 2 წელი გავიდა, ხოლო ყოველდღიურობიდან კადრების ამოკრებას სამი თვე დასჭირდა. გამოფენის დასრულების შემდეგ ლევანის სამომავლო გეგმებზე ვკითხეთ “კონკრეტული არაფერი მაქვს, მაგრამ ყოველდღიურობის პრობლემა ისევ მაწუხებს და ვფიქრობ, რომ შემდეგ გამოფენას ისევ ამ თემას მივუძღვნი”.

მარიტა შიხაშვილი

ალბათ არაერთი გაცვლითი პროგრამის შესახებ გსმენიათ. Mმინდა, ერთ-ერთი მათგანის შესახებ უფრო დაწვრილებითი ინფორმაცია მოგაწოდოთ. EVS (ი ვი ეს) ეს არის მოხალისეობრივი მუშაობა ევროპაში.

EVS –ის მთავარი მიზანია სხვადასხვა კულტურისა და ქვეყნის წარმომადგენელ ახალგაზრდობას გააცნოს ერთმანეთი, დააახლოვოს და ა.შ. Eეს პროექტი ძირითადად გათვლილია შეზღუდული ეკონომიკური შესაძლებლობების მქონე 18-დან 30 წლამდე ახალგაზრდებისთვის, რომელთაც არ აქვთ საშუალება საკუთარი ფინანსებით ეწვიონ ევროპის ქვეყნებს სამოგზაუროდ თუ სხვა მიზნებისთვის.

EVS –ის პროექტს აფინანსებს ევროსაბჭო ევროკავშირის ყველა ქვეყანაში. იმისათვის, რომ განახორციელო აღნიშნული პროექტი, საჭიროა, მოძებნო ახალგაზრდული არასამთავრობო ორგანიზაცია შენს ქვეყანაში ან უკვე იყო მისი წევრი/ მოხალისე, რომელიც უზრუნველგყოფს შენთვის სასურველი EVS პროექტით.

EVS ის ხანგრძლივობა არის მინიმუმ 2 თვიდან 1 წლამდე. პროექტი 100% -ით ფინანსდება ევროსაბჭოს მიერ. EVS – ის გაკეთება შესაძლებელია ცხოვრებაში მხოლოდ ერთხელ.Aარსებობს ასევე ჯგუფური EVS ( მაქს. 100 მოხალისე). ამ შემთხვევაში სხვადასხვა არასამთავრობო ორგანიზაცია აგზავნის თავის მოხალისეს მასპინძელ ორგანიზაციასა და ქვეყანაში.

პროექტის განმავლობაში მოხალისეებს ჰყავთ ე.წ. მენტორი, რომელიც დაეხმარება მათ საზოგადოებასთან ინტეგრაციასა და სხვადასხვა პირადი პრობლემის გადაჭრაში.

მოხალისესთვის სამუშაოს დიდი არჩევანია, მაგრამ ამისთვის ხელფასს არ უხდიან. ის უზრუნველოყოფილია ჯიბის და საკვების ფულით. თანხა ყველა ქვეყანაში ინდივიდუალურია.

გამგზავნმა ორგანიზაციამ უნდა უზრუნველყოს მოხალისის ფსიქოლოგიური მომზადება, თუ რა პრობლემებს შეიძლება წააწყდეს, რა უნდა იცოდეს, ვის მიმართოს უსიამოვნების შემთხვევაში და ა.შ. თავად მოხალისე დაკვირვებით უნდა გაეცნოს პროექტს, აპლიკაცას, რომელსაც ავსებს, რათა დაუკვირვებლობისგან გამოწვეული უსიამოვნებები თავიდან აიცილოს.

რა არ არის EVS : თავისუფალი გრაფიკის მქონე სამსახური; ანაზღაურებადი სამსახური; ტურისტული მოგზაურობა; ენის შემსწავლელი კურსები და ა.შ.

ყველა მოხალისეს ყავს კერძო მასწავლებელი, რომელიც ადგილობრივ ენას ასწავლის, რათა გაუადვილდეს კომუნიკაცია. Mმოხალისეს ასევე არ შეუძლია პროექტის ფარგლებს გარეთ მუშაობა, ეს წესების დარღვევაა. ჩემი რესპონდენტები გერმანელი სილვია დანიელაკი და ქართველი დათო კაკავა EVშ მოხალისეები არიან. დათო უკვე დაბრუნდა საქართველოში, სილვია კი სულ მალე დაასრულებს თავის პროექტს და დაბრუნდება გერმანიაში.

დათო კაკავამ 6 თვიანი EVS პროექტი რუმინეთში, ქალაქ არადში გააკეთა, + 2 თვე დაემატა, რადგან ორგანიზაციამ დარჩენა შესთავაზა და დათოც დარჩა. თუმცა აგვისტოში საქართველოში ომი დაიწყო და მისი პროექტიც დასრულდა. თუმცა საუბრისას დათო დადებით ემოციებს ვერ მალავადა და როგორც თქვა, არაფერს ნანობს.

დათოს საოფისე სამსახური ევალებოდა, 5 კაციან ჯგუფთან ერთად დისკზე გიდის/გზამკვლევის შექმნა დაევალათ ქალაქ არადის შესახებ, რომელიც მომავალი მოხალისეებისა და ტურისტებისთვის გაკეთდა.

მუშაობის პროცესი საინტერესო იყო, დადიოდნენ მუზეუმებში, თეატრებსა და სასტუმროში, წერდნენ სტატიებს არადის შესახებ. თუმცა სამოთხე ნამდვილად არ ყოფილა ეს 7 თვე და სირთულეებიც საკმაოდ შეხვდა. ადაპტაციას 1 თვე დასჭირდა, სრულიად ახალ გარემოსთან შეგუება არც ისე იოლი აღმოჩნდა, შემდეგ იყო კულტურული შოკი, უამრავი უცხო ადამიანი, როცა არ იცი ვის ენდო. თუმცა, დროთა განმავლობაში ყველაფერი კალაპოტში ჩადგა.

დათო თვლის, რომ EVS - მა მას უცხოელებთან ურთიერთობა, აბსოლუტურად განსხვავებული კულტურების და ადამიანის უფლებების პატივისცემა ასწავლა და კიდევ, ყველაზე Mმთავარი: კანონის უზენაესობა ასწავლა. “მიუხედავად იმისა, რომ საქართველოსგან ძალიან შორს ვიყავი, საკუთარი კულტურა უფრო მეტად დავაფასე “: აღნიშნა დათომ. პროექტმა მას ბევრი კარგი მეგობარი და უდიდესი გამოცდილება შესძინა.

რაც შეეხება სილვიას, ის მოლდოვაშია 11 თვიანი EVS- ით. Aაინტერესებს აქაური კულტურა და რუსულის სრულყოფილად სწავლაც უნდა. თუმცა აღმოსავლეთ ევროპაში ცხოვრება და მუშაობა ბევრად მნიშჰვნელოვანია მისთვის.

მისი დღე დილის 8 საათზე იწყება, 10 სთ-ზე არასამთავრობო ორგანიზაცია `მოლდოვის ადამიანთა უფლებების ინსტიტუტში” უნდა იყოს. სილვია აქ მუშაობს. წერს პროექტებს, ესწრება პრესკონფერენციებს, მონაწილეობას იღებს მონიტორინგის ჩატარებაში, დადის ფსიქიატრიულ საავადმყოფოებში და ა.შ.

ამჟამად მუშაობს უნარშეზღუდული ადამიანების უფლებებზე და აკეთებს კვლევას კოლეგებთან ერთად, რომელიც მოლდოვის მთავრობას უნდა წარუდგინონ. სილვიას სამუშაო დღე ჩვეულებრივ 17 სთ-ზე მთავრდება. თავისუფალ დროს ცეკვას, კინოს, მეგობრებს უთმობს.

ყველაზე დიდი სირთულე პირველ თვეებში ადაპტაციასტან ერთად, რომელიც 4 თვეს გაგრძელდა, საქმის არქონა იყო. პირველ არასამტავრობოში, სადაც “მუშაობდა”, საქმე არაფერი იყო და ამის გამო თითქმის დეპრესია დაემართა, მაგრამ საკუთარი ძალისხმევის შედეგად მოიპოვა ის სამსახური, სადაც ახლა თავს ძალიან კარგად გრძნობს. კულტურული განსხვავება მისთვის ძალიან საინტერესოა და ყოველ დღე აღმოჩენებს აკეთებს. თვლის რომ მშობლიური გერმანიის გარდა ევროპაში მეორე სახლიც აქვს და ეს მოლდოვაა.

სასურველი EVS პროექტის მოძიება შეგიძლიათ საიტზე: http://ec.europa.eu/youth/evs/aod/hei_en.cfm http://ec.europa.eu/youth/youth-in-action-programme/doc/how_to_participate/programme_guide_09/programme_guide_09_en.pdf

მაიკო წიკალაური

აგვისტოს კონფლიქტში მონაწილე მხარეები მიიჩნევენ, რომ საერთაშორისო საგამოძიებო კომისიის დასკვნამ მათი სიმართლე უნდა ასახოს. კომისიის მიმართ ნდობას პირდაპირ არ ადასტურებენ, თუმცა იმედს გამოთქვამენ, რომ მისია მიუკერძოებელ და ობიექტურ ანგარიშს გამოაქვეყნებს.

2008 წლის 2 დეკემბერს საქართველო-რუსეთს შორის აგვისტოს ომის მიზეზებზე კომისიის შექმნას ევროკავშირმა ოფიციალურად დაუჭირა მხარი. შვეიცარიელ დიპლომატ ჰაიდი ტალიავინთან ერთად კომისიაში მისი ორი მოადგილე, ხუთი სამხედრო და სამართლის ექსპერტი მუშაობს.

საქართველოს ხელისუფლებაში ამ კომისიის მიმართ გარკვეული ეჭვები არსებობდა. ქართულ მხარეს ჰქონდა კითხვები მისიის ორ წევრთან დაკავშირებით. სტატია ქართულ-რუსულ ომზე პოლკოვნიკმა ქრისტოფერ ლანგტონმა 13 აგვისტოს გამოაქვეყნა. პროფესორმა ოტო ლუხტერჰანდტმა კი ამ ომის თემა საერთაშორისო სამართლის ჭრილში განიხილა. „კომისიის ორ სამხედრო ექსპერტს მის (კომისიის) შექმნამდე უკვე გამოქვეყნებული ჰქონდა რაღაც სტატიები და ცალსახად იჭერდნენ რუსეთის პოზიციას. ჩვენ დავსვით კითხვები: თუ ამ ადამიანებს აქვთ პოზიცია, მაშინ რამდენად არიან ისინი მიუკერძოებლები?!“ - აცხადებს საქართველოს პარლამენტის საგარეო ურთიერთობათა კომიტეტის თავმჯდომარე აკაკი მინაშვილი. ქართულმა მხარემ მათი შეცვლის საკითხი დააყენა, თუმცა უშედეგოდ.

მინისტრი რეინტეგრაციის საკითხებში პაატა იაკობაშვილი ჯერ კიდევ თებერვალში კომისიის ზოგიერთი წევრის რუსეთთან კავშირზე საუბრობდა - „მათი „საქმენი საგმირონი“ ჩვენთვის ცნობილია. „გაზპრომის“ მიერ დაფინანსებული ექსპერტები ჩვენ არ გვჭირდება სიმართლის დასადგენად“ - განაცხადა მან ერთერთ სატელევიზიო გადაცემაში. ქართველი პოლიტიკოსები არ გამორიცხავენ, რომ რუსეთი შეეცდება რაიმე სახით გავლენა საბოლოო დოკუმენტზე მოახდინოს - „რუსეთი ყველანაირ მეთოდს გამოიყენებს და ეს არამარტო ამ დოკუმენტზე. არ მინდა სპეკულირება გავაკეთო, რომ ამ მცდელობას შედეგი ექნება. უბრალოდ ეს მცდელობა იქნება.“ საქართველოს საგარეო საქმეთა მინისტრის მოადგილე, გიგა ბოკერია, კი იმედოვნებს, რომ კომისია არ გახდება ზეწოლისა და პოლიტიკური კონიუქტურის მსხვერპლი.

ტალიავინის კომისიის დელეგაციამ 4 ივნისს შეხვედრა თბილისში აფხაზეთის მთავრობის თავმჯდომარე მალხაზ აქიშბაიასთან გამართა. დელეგაციის წევრები კოდორის ხეობაში არსებული ვითარებით, კოდორის მოსახლეობის რაოდენობით, მათი დაბრუნების პერსპექტივით, კონფლიქტის ქრონოლოგიით და მსგავსი დეტალებით დაინტერესდნენ.

თბილისში ჩამოსვლამდე დელეგაცია აფხაზეთს სტუმრობდა. მათ დე-ფაქტო რესპუბლიკის თავდაცვის მინისტრის მოადგილესთან, გარი კუპალბასთან, ერთად კოდორის ხეობა დაათვალიერეს. ამის შესახებ „აფსნიპრესი“ იუწყება. გარი კუპალბას განცხადებით, კომისიის წევრებმა საკუთარი თვალით ნახეს ის ბაზები, სადაც 3000-მდე ქართველი სამხედრო იყო განლაგებული. მალხაზ აქიშბაიას განცხადებით კი რეგიონში არა სამხედროები, არამედ პოლიციელები იყვნენ - “თუ ვინმეს აინტერესებს, შეუძლიათ ნებისმიერ ინსტანციაში გადაამოწმონ.

გაეროს მისია მუშაობდა რეგიონში და ისინი აკონტროლებდნენ ქართული პოლიციის გადაადგილებას.“ ქართული მხარე არ ფლობს ინფორმაციას იმ ქართული დოკუმენტების შესახებ, რომელიც საერთაშორისო მისიის წევრებმა აღნიშნულ ბაზებზე აღმოაჩინეს. აფხაზები ქართულ მხარეს კოდორიდან დევნილი მოსახლეობისთვის ხეობის ჩაკეტვაშიც ადანაშაულებენ. მალხაზ აქიშბაია კი აღნიშნულს უარყოფს - " აფხაზს აქვს ოჯახში თავისუფლად შეჭრის უფლება. არ არის უზრუნველყოფილი უსაფრთხოება. ჩვენ მათ (მოსახლეობას) არც ვუშლით ხელს და ვერც გარანტიას ვაძლევთ, რომ ხეობაში დარჩნენ.“

კომისიის წევრები რუსულ მხარესაც შეხვდნენ. რუსეთის სათათბიროს საერთაშორისო საქმეების კომიტეტის თავმჯდომარე, კონსტანტინე კოსაჩოვი, ერთერთია, რომელიც ამ შეხვედრაზე იმყოფებოდა. ის დარწმუნებულია, რომ ფაქტები მათ სასარგებლოდ მეტყველებს - “იმედი გვაქვს, რომ კომისია ობიექტურად იმუშავებს და მათი დასკვნა დაემთხვევა მომხდარის ჩვენეულ ვერსიას. . თუკი დაიწერება სხვანაირად, მაშინ გვექნება სრული უფლება იმისა, რომ კომისიაზე პოლიტიკური ზეწოლის ფაქტებზე ვისაუბროთ.” პოლიტიკურ დაკვეთაზე საუბრობს სათათბიროს დეპუტატი სერგეი მარკოვიც. მისი აზრით, დასკვნაში არ გაითვალისწინებენ ევროპისა და ამერიკის პასუხისმგებლობის საკითხს. თუმცა რუსეთში ალტერნატიული მოსაზრებაც არსებობს. იმის გამო, რომ ევროკავშირი რუსეთის ენერგორესურსებითაა დაკავებული, კომისია ეცდება მისი ინტერესების გათვალისწინებით იმოქმედოს. “დასკვნა მეტნაკლებად ყველასთვის მისაღები იქნება” – აცხადებს ალექსეი მუხინი, რუსეთის პოლიტიკური ინფორმაციის ცენტრის დირექტორი.

როგორც ქართველი პოლიტიკოსები აცხადებენ კომისიის საბოლოო ანგარიშს არანაირი სამართლებრივი მნიშვნელობა არ აქვს. მას ექნება პოლიტიკური მნიშვნელობა უკვე საქართველო-რუსეთის სამომავლო ურთიერთობაში. “იმ ტიპის მოლოდინების გასაჩენად, რომ ეხლა დადგინდება მტყუან-მართალი, ვინ იყო აგრესორი და ვინ არა, შეურაცხმყოფელადაც კი არასწორია” – ამბობს საგარეო საქმეთა მინისტრის მოადგილე, გიგა ბოკერია. მისი აზრით, ცხადია, რომ ქართული მხარე რუსული აგრესიის მსხვერპლი გახდა.

Project “Big brother and big Sister” is realizing during one month in Georgia. This is analogue of American project. 25 students and children and children deprived of care began relationship together. They became sister and brother after casual pooling.

ინტერვიუერი: მატიას გარიდო (Matias Garrido) ორიგინალი: http://www.cafebabel.com/eng/article/28392/youth-european-scandinavia-education-adulthood.html

თარგმანი: გვანცა იოსელიანი

როგორია გამოცდილება ევროპაში სამუშაო ბაზარზე შესვლის? სოციოლოგმა სესილია ვან დე ველდიმ შეისწავლა და შეადარა კავშირი უნივერსიტეტსა და დასაქმების დონეს შეორის ესპანეთში, საფრანგეთში, დიდ ბრიტანეთსა და დანიაში.

ნაბიჯი მოზარდის ცხოვრებისაკენ (როცა პატარა აღარ ხარ): რა არის ეს, სამუშაოს შოვნა, მშობლების მიტოვება თუ საარსებო წყაროს გამომუშავება? ეს იყო სესილ ვან დე ველდის, პარიზში EHESS -ის ფრანგულის ლექტორის მთავარი კითხვა, რომელსაც იგი საკუთარ თავს ეკითხება თავისივე წიგნში Devenir adulte - Sociologie comparée de la jeunesse en Europe – (მოზარდები - “ევროპელი ახალგაზრდების” შედარების სოციოლოგია, PUF, 2008). მაგრამ სამხრეთ ესპანეთიდან მოყოლებული დანიამდე უამრავი გამოცდილება გვხვდება. თვით სიტყვა “მოზარდი”-ს განსაზღვრებაც სხვადასხვანაირია სხვადასხვა ქვეყანაში. აი, რა თქვა ავტორმა:

- თქვენი კვლევის განმავლობაში, ხომ არ აღმოაჩინეთ რაიმე მსგავსება თუ როგორ უმკლავდებიან ახალგაზრდა ევროპელები მოზრდილი ადამიანებად ჩამოყალიბების პროცესს?

- დიახ, ახალგაზრდა ევროპელებს ბევრი რამ აქვთ საერთო. მაგრამ ეს, უპირველეს ყოვლისა დაკავშირებუალი საერთო მიზნებთან და ღირებულებებთან: ლტოლვა დამოუკიდებელი და ავტონომიური ცხოვრებისკენ, სურვილი ჰქონდეთ საკმარისი დრო რათა ეს ცხოვრება თავად შექმნან და თავისუფლება იმისათვის, რომ ეს ცხოვრება თავიანით სურვილისამებრ წარმართონ. მაგრამ, მიუხედავად იმისა, რომ მათი მიზნები შეიძლება იყოს საერთო, ახალგაზრდა ევროპელების ბედი ყველა ქვეყანაში განსხვავებულია იმდენად, რამდენაც განსხვავებულია სახელმწიფოს მხრიდან მათდამი გაწეული მხარდაჭერა, სამუშაო ბაზარი და უმაღლესი განათლების სტრუქტურები. ჩემი კვლევის დასასრულს, ვიმედოვნებ, რომ შევძლებ დაგანახოთ, რომ ახალგაზრდა ადამიანების კარიერისადმი ლტოლვის თვალსაწიერიდან გამომდინარე, ევროპელთა უმრავლესობას სურს იყოს დანიელი ან სკანდინავიელი.

- უნივერსიტეტში სწავლა ჩანს, რომ დღეს აბსოლუტურ აუცილებლობას წარმოადგენს ვიდრე ეს 50 ან 60 წლის წინ იყო. ადრე სამუშაოს შოვნისა და მოზრდილად ჩამოყალიბების მიზნით ძალინ ცოტა ადამიანი მიდიოდა უნივერსიტეტში სასწავლებლად…

- წინა თაობებთან შედარებით, განათლებასთან დამოკიდებულება საკმაოდ შეცვლილია. მოკლედ რომ ვთქვა, სწავლობ მეტს, მაგრამ სარგებელი ნაკლებია…მართალია, რომ ყველა ევროპულ ქვეყანაში უმაღლესი განათლება გახდა უფრო ხელმისაწვდომი ბოლო 50 წლის მანძილზე. თუმცა, მიუხედავად იმისა, რომ საუნივერსიტეტო განათლება უზრუნველყოფდა მაღალ სოციალურ სტატუსსა და პროფესიულ წარმატებას წინა თაობებში, დღეს ხარისხი აღარ არის არც დასაქმების, არც საზოგადოებაში ინტეგრაციის გარანტი. ჩვენ შეგვიძლია ასევე ვისაუბროთ ინტეგრაციის “შეუსრულებელ პირობაზე” იმ თაობებისათვის, რომელთაც არც თუ ისე დიდი ხნის წინათ შეაბიჯეს სამუშაო ბაზარზე მას შემდეგ რაც მოცულობითი ინვესტიციები განახორციელეს თავიანთ სწავლა-განათლებაში. ამასთან დაკავშირებით, მილეურისტას-ების (“ისინი, ვისი შემოსავალიც თვეში 1000 ევროა”, ახალგაზრდა კურსდამთავრებულების გუნდი, რომელთა შემოსავალიც თვეში 923 ფუნტზე ნაკლებია) გაერთიანება ესპანეთში ნათლად ასახავს სოციალური მოძრაობის ვარდნის გათვითცნობიერებას.

- რა ძირითადი განსხვავება შეამჩნიეთ ახალგაზრდა ევეროპელების მიერ არჩეულ გზებს შორის?

- ეს შეკითხვა ნამდვილად იმსახურებს სხვადასხვა ელემენტების განმარტებას, მაგალითად, დამოკიდებულება ოჯახის წევრებთან, სწავლასთან და სამუშაოსთან, მომავალთან და მოზარდობასთან. ნებისმიერ შემთხვევაში, რამდენიმე სტერეოტიპი საშუალებას იძლევა ჩამოვაყალიბოთ ინტუიტიური იდეა შესწავლილ (გამოკვლეულ) სხვადასხვა ევროპულ მოდელებზე. დანიასა და საერთოდ, ყველა სკანდინავიურ ქვეყანაში გაიზარდო ყველაფერთან ერთად ნიშნავს “იპოვო შენი თავი”, ხანგრძლივ, აღმოჩენებითა და ძიებით აღსავსე ცხოვრებაში, რომელსაც ახალგაზრდები მშობლებისაგან დამოუკიდებლად ახორციელებენ.

მეორეს მხრივ, ისეთ უფრო ლიბერალურ ქვეყნებში, როგორიც გაერთიანებული სამეფოა, გაზრდა, ეს უფრო პასუხისმგებლობების აღებაა, რაც მოზრდილის სტატუსის სწრაფად და საკუთარი საშუალებებით მიღწევას ნიშნავს.

საფრანგეთში, მსგავსად ყველა სხვა კორპორატიული საზოგადოებისა, ახალგაზრდობა მიიჩნევა პერიოდად, როდესაც სწავლაში უნდა განხორციელდეს ინვესტიციები რათა შემდგომში თანდათანობით “მოათავსო შენი თავი” დაცულ სოციო-პროფესიონალური სტატუსის ქვეშ. ხმელთაშუაზღვის ქვეყნებში მოზარდობა უფრო დანახულია როგორც შედარებით გრძელი გზა იმ სამი რეკვიზიტის გასათვითცნობიერებლად, რაც საჭიროა “დამკვიდრებისთვის”: სამუშაო, სახლი და პარტნიორი.

- ჩამოთვლილი მოდელებიდან, რომელი უფრო მიესადაგება ახალგარდებს უკეთესი გნვითარებისთვის?

- სამწუხაროდ, მიმდინარე ეკონომიკური კრიზისი არ აძლევს საშუალებას “ახალგაზრდულ მოდელებს” გადაერთონ სკანდინავიურ მოდელზე, რაც თავის მხრივ, მნიშვნელოვნად დაფუძნებულია დასაქმების მაღალ დონესა და სწავლაში სახელმწიფოს მიერ განხორციელებულ უზარმაზარ ინვესტიციებზე. მეორეს მხრივ, შესაძლებელია, რომ ზემოთ ჩამოთვლილი მოდელები რეალურად კითხვის ნიშნის ქვეშ დადგეს. თითოეულ მათგანში შერეულია ხმელთაშუაზღვისეული ასპექტი, რაც მოწმობს - მართალია, სხვადასხვა დონეზე, რომ ახალგაზრდების ცხოვრების გზაზე მოლოდინი და გაურკვევლობა თანამდევი თანამგზავრებია.

შენიშვნა: ფოტოები სტატიის ორიგინალიდანაა მოყვანილი